Ruim 11.000 taxaties per jaar VRT & TMV gecertificeerd

Dagboek van een camperaar

Ronald Hezemans (66), zijn vrouw Anna en bouvier Kiera uit Silvolde reizen sinds 12 februari 2020 met een camper door Europa. Ze kozen heel bewust voor een buscamper omdat ze daarmee zo lekker flexibel zijn.

In november 2019 taxeerden wij hun camper omdat ze – zoals ze dat zelf zeiden – hun karretje aanpasten aan eigen smaak en behoeften en voor de verzekering wilden weten wat hij waard was.

 

Vanaf 12 februari 2020 gingen Ronald, Anna en hond Kiera op pad met hun camper. Ronald hield een dagboek bij. Geniet mee van hun reis naar Zuid-Europa (Portugal-Spanje)

Vrijblijvend advies over een campertaxatie?

Accessoires toegevoegd? Laat uw camper tijdig taxeren.

U moet javascript aan hebben staan om dit formulier te kunnen versturen.
Met een taxatie ontvangt u een reële vergoeding bij schade.

12 februari 2020

Vandaag zijn we door een winderig Nederland van huis naar Tilburg gereden naar schoonzus Loes en  zwager Maarten waar we even lekker hebben bijgepraat en heel lekker hebben gegeten. Hotel Leijen, altijd open, altijd goed.

Vannacht slapen we voor de deur, bij wijze van spreken dan.

Morgen gaan we naar het zuiden door België naar Noord Frankrijk. Ik ben al aan het oefenen. Papa fumes une pipe.
Einde bericht, het volgende komt er aan.

13 februari 2020

De dag is wat minder begonnen want ik heb hevig ruzie gemaakt met het antislip douchematje van Loes en Maarten.
Ik leg dat matje netjes op de vloer van de douche en ga er op staan. Ik til mijn voet op maar dat lukt niet. Ik kijk naar beneden en zie daar een matje met een hele hoop zuignapjes aan de bovenkant waar ik midden op sta. Inderdaad toch weer verkeerdom neergelegd. Dus ben ik maar met matje en al uit de douche gehupst en op de wc klep gaan zitten om een kwart vierkante meter douchemat van mijn voeten af te trekken.

Maar het ontbijt was lekker en dat maakte weer veel goed.
Na een kop koffie zijn afgereisd naar het zuiden en na heel veel regen en wind terechtgekomen op een camperplaats ten westen van Parijs. Potje gekookt en wijntje/biertje gedronken en dan is het leven toch weer mooi.

Het dorpje waar we staan is typisch Frans met een hotel de ville met liberte, egalite et fraternite boven de ingang en met de hoofdverkeersweg en de winkelstraat die dezelfde zijn. Hoe zo ringweg?

Vanavond OP1 en Jinek een Anna ligt er op tijd in want ze heeft nog last van de rug.
De inkt is op, het volgende bericht komt er aan.

Verder lezen

14 februari 2020

Vandaag was een wat saaie dag. We willen naar warmere streken, dan moet je toch een heel eind naar het zuiden en dat betekent tolweg.
De bus gaf echter onderweg een foutmelding en ging in de veilige modus, dan gaat ie niet harder dan 70, 80. Er ging een heel regiment lampjes branden dus we moesten van de snelweg af. Na opnieuw starten is de melding meestal weg, want ik heb dit al eerder gehad. Nu ook weer, maar wanneer treedt het euvel weer op? Dus eerst een stukje verder rijden op de route national om te testen. Alles is volgens mij weer goed, dus we kunnen wel weer op de snelweg.

We zijn nu in de buurt van Poitiers en staan in een dorpje in het centrum op de markt waar ze camperplaatsen hebben gemaakt. Leuk hoor.

Morgen, zaterdag, is het markt op hetzelfde plein als waar we staan. Ben benieuwd of we dan weg kunnen of eerst een marktkraam aan de kant moeten schuiven. Dat zien we morgen dan wel weer.

De inkt is op, het volgende bericht komt er aan.

15 februari 2020

Vanmorgen werden we bij een waterig zonnetje wakker tussen de marktkramen. Een typisch Frans marktje waar boeren uit de omgeving hun waar te koop aanbieden. Dat varieert dan van groente, vlees, vis, allerlei kazen, tassen tot ter plaatse bereide paella, konijn met pruimen, gebraden kip met aardappelen en zo meer. De markt heeft ook een sociale functie want overal waren mensen met elkaar in gesprek. Er worden terrasjes opgezet en mensen genieten van koffie, van tartellettes en van het leven op zaterdagmorgen. Oude mensjes in oude Franse dieselautootjes rijden stinkend en rokend (de auto’s dus, haha) af en aan. En ik zweer het; er rijdt in Frankrijk geen enkele auto zonder deuk of kras. Oud, nieuw maakt niks uit. En al die tijd heb ik ook geen enkele elektrische auto gezien.

We zetten koers naar Bordeaux waar we een camping zoeken want we willen graag douchen en haren wassen. Even buiten Bordeaux hebben we een camping gevonden, lastig want de meesten zijn nog dicht. Vanavond hebben we de op de markt gekochte bloemkool vers van het land gegeten. Wel veel zand vers van het land ook.
Morgen fiets ik naar het centrum om de de stad te bekijken want het wordt zonnig en 22 graden. Anna blijft lekker lezen bij Kiera en zorgt ervoor dat het eten klaar en het bier koud is als ik terugkom haha.
De inkt is weer op. Maandag verder naar de Pyreneeën.

16 februari 2020

Vandaag was het heel mooi voorjaarsweer. Het begon met een ontbijtje buiten in de zon. Ik had brood en croissants gehaald en wat lekkers voor bij de koffie. Wel eerst 2 km heuvel op fietsen en vervolgens achteraan de rij aansluiten maar dat heb ik voor Anna wel over, haha.

O man zoals die Fransen een baguette kunnen maken, zo lekker.

Eerst de banden van de fiets oppompen met zo’n handig 12 volt elektropompje van de Gamma. Ik wilde graag 4,5bar in de band maar dat pompje wilde dat echt niet. Ook niet na een kwartier. Wel heel veel lawaai maken dat zeker. Buurman kwam al eens kijken waar dat kabaal vandaan kwam. Ja, je suis Hollandais et je veux seulement gonfler mes pneus, oui? Hoofdschuddend weg en alle ramen dicht. Gamma bedankt.

Het was ongeveer 10 km naar het centrum van Bordeaux en vals plat. Nou ik vond het meer vals dan plat.

In de stad was het druk, druk, druk. Mooie kerken, bogen, paleizen, opera’s, winkelstraten, boulevards en hotels. Echt praaaaaaachtig……., maar doe mij maar een terrasje.

Veel jongeren in de stad op de meest vreemdsoortige vervoermiddelen want er is een universiteit en wat opviel, heel veel noordafrikanen. Dat is echt anders als in onze steden. Op een terras heb ik voor 4 euro het kleinst mogelijke biertje besteld. Maar genietend van de zon, van de onverstaanbare Franse conversaties en de voorjaarsuitgelatenheid van de mensen was het de uitgave toch wel waard.

Op de terugweg ben ik helaas iets verdwaald waardoor het toch wat later werd en Anna geheel tegen mijn verwachting in, in het geheel niet ongerust was. Ze houdt toch wel van mij?

Nassi met kip gemaakt, buiten op de scottel braai.

Moe en tevreden achter de TV voor het journaal.

Wat is het leven mooi.

Morgen toeristisch naar Spanje naar Zarautz waar we al een paar keer eerder waren. Ik denk dat het toch dinsdag wordt.
De inkt is op, het vervolg is morgen.

17 februari 2020

Over sommige dagen kun je het beter niet meer hebben. Dit was zo’n dag.

Kiera had iets verkeerds gegeten en ik ben er vannacht 4x uit geweest om met het beestje een beetje rond te lopen. Spugen, gras eten, weer spugen, en pie en poe natuurlijk. Toen het licht werd begon het ook te regenen en dat is zo doorgaan tot laat in de avond.

De reis was saai behalve in een dorpje waar we zonder waarschuwing bijna een tunnel in reden van 2meter10 en dat is niet handig als je 2meter60 hoog bent. En ik hoef echt geen cabrio camper. Dus remmen, stoppen, steken, draaien, het verkeer blokkeren. Uteindelijk kwam het goed met de hulp van een paar Franse automobilisten. Merci beaucoup messieurs. Met de Fransen heb ik doorgaans een problematische verhouding maar sinds vandaag is dat verbeterd.

We zijn nu in de buurt van Pau in de Pyreneeën.

Wel in de aanbieding een fles Margaux op de kop getikt en daar samen erg van genoten. Als het niet leuk is moet je het leuk maken toch?
De inkt is nu op.

18 februari 2020

Goed nieuws, de hond is weer goed en alles doet het. Dat scheelt veel zorg en beperking. Hoera!

Vandaag zijn we over de Pyreneeën naar Spanje gereden. Vanmorgen na een beetje ijskrabben, vertrokken uit Larons aan de Franse kant. Daar stonden ook een stel drankverslaafde junks in stokoude roestbakken van campers waar ze een kampje van hadden gemaakt. Een stuk of 6 honden erbij maakte het feest compleet. Wel leuke lui hoor. Ik heb ze,”tot ziens” geleerd en dat is redelijk gelukt, al hoop ik eerlijk gezegd niet echt dat dat ooit gebeurt. Als ze dichterbij kwamen rook het in een keer heel anders. Haha.

Een prachtige tocht met schitterende uitzichten. De Pyreneeën zijn niet zo hoog maar daarom niet minder spectaculair. Wel even uitkijken want de wegen kunnen verraderlijk glad zijn op schaduwplekken. Ik heb dan wel all season banden op de bus maar om daar nu helemaal op te vertrouwen…

De grens was op de Col de Portalet, 1800m hoog en vandaar gingen we op een prachtige nieuwe weg naar het Spaanse Huesca. Europese subsidie? Dacht het wel.
In Huesca is een mooie camperplaats. Gratis en met de mogelijkheid om de tanks te vullen en te legen. Daar kwam ik een Duitser tegen die zijn camper vol aan het gooien was met 5 liter flessen zonnebloemolie. Dat was goedkoper, zuiniger en milieuvriendelijker volgens de professor, want Duitsers mogen graag aan anderen iets uitleggen. Een rijdende patatkraam, en zo zag het pieremegoggel er ook uit. Ik had net getankt voor 1 euro 09 dus ik kon dit niet volgen.

Even lekker de benen gestrekt en rondgefietst in het stadje Huesca, zoiets als Doetinchem maar wel veel meer stad. Sorry, Doetinchem)
Nou vanavond verse doradefilet met gebakken aardappeltjes en sla. Yammie.

De inkt is weer op en morgen naar? Geen idee.

19 februari 2020

Vandaag gaan we wat meer westelijk want het is toch de bedoeling in Portugal terecht te komen. Dus de Garmin hebben we op Salamanca ingesteld. Dat is veel te ver voor een dag dus nu zijn we in Soria beland, een klein universiteitsstadje aan de Douro, een van de grotere Spaanse rivieren.

Van Huesca naar Soria was een mooie reis door een vrij vlak, heel dun bevolkt gebied met veel olijf- en amandelbomen. De laatsten staan nu in bloei en dat is prachtig. De aarde is roodgekleurd, wat een heel apart effect geeft. De dorpjes zijn sloom, gedateerd en slecht bijgehouden. Daar wil de jeugd dus echt niet wonen en dat is nou net het probleem. Veel windmolens, dat wel maar dat gaat ook makkelijk in zo’n leeg gebied. Niemand die protesteert, toch?

De camperplaats in Soria is aan de rivier vlak bij een half in de rotsen gebouwd barok kerkje. Mooi hoor, heel mooi, erg mooi zelfs maar dus geen terrasje.
Ondanks dat de lucht fris aanvoelt, kun je heerlijk in de zon zitten en dat doen we bij de camper. Kopje thee erbij en klaar. Daar is het zwiserlevengevoel weer.
Ik heb nog even een uurtje rondgefietst en foto’s gemaakt. De hoogteverschillen zijn ernstig, dat zijn we niet gewend in Nederland.
Nou misschien morgen weer verder.

20 februari 2020

Allemachtig wat was het vanmorgen koud. De hond lag te klappertanden in de mand. Op het metertje stond min 9. Huh, Spanje en dan zo laag? Ja wel als je in februari op een hoogvlakte op 1100m gaat overnachten, kan dat gebeuren. Weer wat geleerd. Maar de zon kwam er snel aan en daarmee was alle leed geleden.

We zijn verder naar het westen getrokken en terechtgekomen in Tordesillas, vlakbij Valladolid. De reis was saai en ging door het Rioja wijngebied Kan gebeuren toch, ik ben geen reisbureau. In Tordesillas hebben we een camping gevonden en hier blijven we 2 nachten. Even niks, lekker lezen en luieren in de zon en natuurlijk douchen en een wasje doen (Anna dus).

Vanavond hebben we lekker buiten ons potje gekookt op de skottelbraai. Wat wil een mens nog meer..

De tv heeft geen ontvangst vanwege een paar bomen dus dat wordt vanavond rummikubben waar ik geen zin in heb want Anna wint meestal.

De inkt is op, misschien tot morgen.

22 februari 2020

Na een dag zonnen en lezen en een beetje rondfietsen en foto’s maken zijn we ‘s avonds in het campingrestaurant gaan eten. We hoorden lovende kritieken van campinggasten en locals eten hier ook en dat is altijd een goed teken. Eenvoudig eten, lekker op de houtskoolgrill, zowel vlees (van het Iberico varken) als groenten. Van het interieur werd ik wat zenuwachtig, veel oranje en formica en een blazende airco die op verwarmen stond. De hoogte van de rekening maakte echter alles weer goed, vooral bij ons Nederlanders.

Vanmorgen zijn we verder westwaarts gereden, richting Portugal door wisselend landschap. Weer heel dun bevolkt, veel wijnbouw, armoedige dorpjes en tamelijk vlak. Na de middag kwamen de heuvels, betere wegen en mooier landschap. Op de grens met Portugal was een zeer indrukwekkende stuwdam gebouwd dus uitgebreid stoppen voor wat foto’s.

We staan nu als enige op een luxe gratis camperplaats in Alfândega da Fe. Veel is er niet te beleven, wel een aantal zwerfhonden, die zagen we nog niet eerder.

Even inkopen gedaan in een supermarktje. In Portugal is het een uur vroeger, dus dat is wennen.

Het weer blijft heerlijk zolang de zon schijnt. Er staat een picknicktafel naast de camper waar je prima in de zon kunt zitten. Morgen richting Porto aan de Atlantische kust.

24 februari 2020

Porto hebben we niet gehaald, maar Amarante wel. Hier hebben we een camping voor 2 dagen. Het weer is perfect. Veel zon, 22 tot 24 graden en nauwelijks wind. Amarante schijnt mooi te zijn dus morgen kijken.

Een bekende gezien in Amarante ;-)

Vanmiddag overkwam ons waar elke campeerder ‘s nachts van wakker schrikt. De navigatie stuurde ons naar een afrit en een dorpje. OK, volgen toch? Het weggetje leidde naar een dorpje steil naar beneden over een weggetje dat overging van asfalt naar kasseien en vervolgens steeds smaller werd met aan weerszijden huizen en tuinmuren. Een soort fuik dus. En dat was het dus ook. De weg (een verhard pad eigenlijk) maakte een meer dan haakse bocht naar rechts en ik kon de draai echt niet maken, ook niet met heen en weer steken.

Op een balkonnetje stonden ook nog twee Portugese mannetjes geïnteresseerd toe te kijken hoe dit ging aflopen.

De enige mogelijkheid was terug, dus steil omhoog in de achteruit. Anna is uitgestapt en heeft me gestuurd en zo het hele stuk van meer dan 300 meter terug. En ja, dus ook weer langs die mannetjes op het balkon. Hollandeses estupidos kon ik van hun gezicht lezen. Toch maar even zwaaien en doen of je gek bent toch?

Maar het is uiteindelijk allemaal gelukt.

Vanavond lekker buiten onder de luifel pannenkoeken gebakken. Het is hier maar 150 meter hoog dus snachts is het ook helemaal niet koud. Het vakantiegevoel is er helemaal!

De inkt is op, misschien morgen verder.

25 februari 2020

Bom dias! Amarante is wel leuk. Veel canalvalstoeristen dus behoorlijk druk. Het brood was op. Daarom stapte ik op de fiets om dat in het stadje te kopen. Wij denken echter niet zo in omhoog en omlaag, maar dat is helemaal fout. Nogal kapot kwam ik in het stadje aan om vervolgens te zoeken naar een padaria, een bakker dus volgens Google.

Na een half uur had ik er eindelijk een gevonden en het brood gekocht. Het rare is dat ik op de terugweg wel 5 bakkers ben tegengekomen. Hoe is het mogelijk? Verder hebben we de dag in ledigheid doorgebracht, dat wil zeggen zonnen, lezen en na 5 uur bier en wijn drinken. Ik zou bijna verbranden. Haha.

Vanmorgen was het bewolkt en miezerde het. Op naar Porto via de route ‘geen snelwegen’ en dat vreet tijd maar die hebben we en je ziet hoe de gewone Portugees leeft en woont. Nu staan we in Porto op een gratis mixed parking met uitzicht op de monding van de Douro.

Zometeen gaan we in een visrestaurant eten. Ben benieuwd. De bakken met vers gevangen vis stonden al buiten.
De inkt is op, misschien morgen verder.

Uitzicht door de voorruit overdag Uitzicht bij avond

27 februari

Daar ben ik weer. Uiteindelijk zijn we 2 nachten in Porto blijven staan. Het visrestaurant was heel goed. Buiten ligt de vis in bakken en wordt ter plaatse gegrild op houtskool en binnen opgediend en opgegeten. Zeebaars deze keer, met gemixte gebakken groenten en gekookte nieuwe aardappeltjes in de schil. Als dessert een crème brulee. Dat gaat niet met de brander maar ergens in de houtskool ligt een ijzer met een dikke ronde plaat dat op het puddinkje wordt gedrukt tot de suiker is gesmolten. Heel lekker.

De volgende dag zijn we ook weer vis gaan eten maar nu iets eenvoudiger. Plastic tafelkleedjes, TL verlichting en de TV op Juventus tegen Lyon.
Ook heel lekker maar iets minder verfijnd. Met wijn en koffie, 2 personen 40,- mooi toch? En een aardige wedstrijd gezien.
Porto is zeer de moeite waard, vooral aan de kades van de Douro waar Porto aan ligt. Wel heel veel toeristen, waaronder groepen Engelsen die halfnaakt en veel tattoos met sixpacks bier en flessen port in de hand luidruchtig rondschuimen.

Bij de kathedraal van Porto stond een man trompet te spelen, niet echt vals maar wel daar dicht ertegen aan. La Paloma Blanca en zo meer. En hard, vooral heel hard.
De oude stad is een wirwar van steile straatjes waar je echt niet kunt fietsen dus na een uurtje of 3 had ik het wel gezien.

Nu staan we 130km naar het zuiden aan de Oceaan met zicht op de duinen en de zee. Nog een gratis camperplaats ook.
Het sneeuwt hier heel weinig, niet zoals bij jullie. Dat kan ook niet met 18 graden en volop zon, haha.

Ik denk dat we hier wel even blijven.

De inkt is op, misschien morgen verder.

Dit is ons uitzicht. Prachtig! Mevrouw verdiept in haar mobiel

29 februari

We staan nu 2 dagen onder Figueira da Foz in Costa de Lago.
Morgen, zondag, gaan we verder naar het zuidoosten, dus weer het binnenland in. Ergens die kant op, bij Alqueva, is een interessant stuwmeer met een verdronken dorp. Daar rijden we echt niet in 1 dag heen, veel te ver, dus waar we dan overnachten is nog onbekend. Ik denk in Santarém ergens.

Vandaag hebben we een strandwandeling gemaakt naar het volgende dorpje. Ik wil niet veel zeggen maar over inteelt gesproken, ik zag daar wel een paar voorbeelden van lopen. Dat kan ook niet anders, een piepklein dorpje aan het strand met maar 1 hobbelig toegangsweggetje van 2 meter breed. De hond vinden ze allemaal prachtig., dat wel. En wat een horecaprijzen zeg. Ideaal. Je bent an sich een bezienswaardigheid en niemand spreekt iets anders dan Portugees. Maar Google translate is een geweldige oplossing.

Op het strand lagen 2 dode dolfijnen zo te zien verstrikt geraakt in de visnetten. Zeker 50kilo. Geen mooi gezicht.

Vanavond uit eten geweest in het dorp. Een onooglijk tentje maar het bleek een goede keuze. Erg lekker vis gegeten, als hoofdgerecht robalo, zeebaars, en dan in een soort soep met macaroni, dus gepocheerd eigenlijk. Er was een verrassend dessert met stoofpeer en kokos en stoofappel en ijs. En samen een fles wijn. Dat was wel even. doorbijten maar dat is prima gelukt, alleen wou Anna per se de verkeerde weg in om bij de camper te komen. Kompas iets van slag, door de wijn natuurlijk, haha.

Nu is het 15 graden en zondag voornamelijk regen. Nou ja, dat is dan maar zo. Nu hebben we geen tv want het regent en dat stoort de verbinding.
De inkt is op, misschien morgen verder.

1 maart

Nu zijn we in de buurt van Santagem in Alpiarca. We wilden een camping om even lekker te douchen na al dat strandzand. Nu zijn we toch op een camping terechtgekomen die je je niet kunt voorstellen. Een enorme achterstallige bende maar wel heel vriendelijke mensen. We werden verwelkomd door 5 hondjes een toom kippen en twee hanen. De eigenaresse gaf ons een zakje met eieren mee want ze had er toch genoeg. Vanavond hebben we dus een groente omelet gegeten met gekookte aardappeltjes. Douchen is een project want je kunt de douchekop niet ophangen maar moet je in de hand houden. Het inregelen van de juiste temperatuur is voor academici. Rond de camper lopen schapen en geiten, ook leuk. Het weer is hier wel deprimerend veel regen maar zeker niet koud. Morgen gaan we denk ik verder want hier is niets te beleven. Hieronder een impressie van de camping. Hier is nog wel wat werk te doen. Wij staan hier helemaal alleen als enige gasten. Niet verwonderlijk, toch?

Reclame voor KIP? Dacht het niet.

 

Op een bepaalde manier ook wel weer mooi, toch?

2 maart

We zijn nu in Evora, een stadje dat op de lijst van werelderfgoed staat.

Het centrumpje is geheel ommuurd met daarbinnen een wirwar van straatjes met leuke winkeltjes en cafeetjes. Het lijkt alsof ik het over Madurodam heb met al die verkleinwoorden, haha. Ze zijn hier wel gek op stucwerk. Werkelijk alles is aangesmeerd. Daarna alles wit maken en vervolgens een vrolijk kleurtje erop, wat dan weer scheelt. Maar dat oudere stucwerk, afgebladderd en met scheuren vind ik maar armoedig.

Vaak ga ik op een bankje zitten op het plein waar het meeste te doen is en dan gewoon kijken. Heerlijk. Fietsen is weer niet te doen vanwege de kinderkopjes en de hoogteverschillen.

We staan op een camperplaats aan de rand. Daar kregen een Fransman en een Zweed ruzie over de plek. De Fransman had achter een knoepert van een camper een aanhanger met daarop zijn auto en had derhalve 2 plekken in gebruik terwijl alles verder bezet was. De Zweed vond dat niet kunnen maar dat maakte voor de Fransman niet zoveel uit. Dat had die Zweed natuurlijk kunnen weten. Van zo’n tafereel kan ik nou echt genieten.

Vanavond nassi met kip op de scottelbraai.

De inkt is op, misschien morgen verder.

4 maart

Nu staan we aan het Algueva stuwmeer (250km2) dus daar kun je met de kano mooi rond en dat zijn onze Friese buren dus ook aan het doen.

Lekker weer 22 graden met zon en af en toe een wolkje. Het meer is aangelegd met EU geld maar door de klimaatverandering staat er te weinig water in om de stroomopwekking aan te zetten. Dat is nou weer jammer van het zoveelste EU project.

Vandaag een leesdag en even de administratie van schuldhulpmaatje bijwerken. Alles in de cloud ja, erg handig. Wie had dat gedacht 10 jaar geleden.

O ja en de hele dag Radio Corona (radio1) via 4g op de telefoon en vervolgens via bluetooth op de radio van de bus. Wat wil je nog meer. Wel mooi dat ik daar zo handig in ben, haha.

Nu nog een foto van mijn vrouw die lekker in de zon ligt te snurken.

De inkt is op, misschien morgen verder.

6 maart

Sinds gisteren staan we op een camping in Urbasur naast Isla Cristina en dat is aan de Golf van Cadiz. Vandaag is wasdag, vooral zakdoeken. De camping is mwoa. Wel goed sanitair. Terwijl Anna druk was met de was heb ik mij nuttig gemaakt door de fiets te pakken en de omgeving te verkennen. Lekker visrestaurantje gevonden voor vanavond.

Het dorpje la Redondela is wel aardig. Echt Zuid-Spaans met witte huizen en palmen en loslopende honden. Veel zwerfvuil langs de wegen wel. Onder plastic koepels worden hier aardbeien geteeld. Ik heb wel foto’s gemaakt maar die zitten op de camera en hiervan kan ik niets laten zien.

Het einddoel is Gibraltar en dan vervolgens weer huiswaarts in toeristisch tempo. Hasta la vista baby.

7 maart

Ja, dat visrestaurantje was even een dingetje. Ik was er ‘s middags met volle zon en zicht op zee met een redelijk bezet terras. Heel uitnodigend.

Maar Anna en ik gingen er ‘s avonds tegen 20 uur eten. Er was gedekt in een partytent van 10 bij 10, het was donker dus de zee was niet te zien. We keken tegen zwarte plastic flappen aan die herrie maakten vanwege de wind en we waren de enige gasten. Om de sfeer te verhogen hing er een grote TL-balk in de nok en een neonblauwe vliegenvanger.

Het voorgerecht was gazpacho, dat leek op de Italiaanse carpazzio maar dat was geheel fout. Anna kreeg koude tomatensoep die gebonden was met broodkruim. Gadver..
Het hoofdgerecht was best goed maar de ambiance was verschrikkelijk. Gelukkig ging Anna niet muiten maar ik had haar groot gelijk gegeven als dat wel was gebeurd. Nooit meer zo!

Vanmorgen zijn we richting Gibraltar gereden en zijn nu in Arcos de la Frontera en staan op een camperplaats me heel veel zwerfvuil. Het lijkt wel een vuilnisbelt.

Vanmiddag zaten we gvd (excuses) weer vast in een steeds smaller wordend straatje met op het eind een haakse bocht. Weer terug want dat kon echt niet anders. Gelukkig met hulp van een vriendelijk Spaans echtpaar en een behulpzame cafébaas.

Ik moest aan beide zijden de spiegels inklappen om fatsoenlijk terug te kunnen. Zweet op de kop en stom, stom, stom maar ik had het echt niet van te voren gezien.

Nu is het raam van de schuifdeur beschadigd en dat moet later vernieuwd worden. Nou als het niet erger is. Zonder Anna had ik het al helemaal niet gered.

Ik wilde hierna alleen nog maar naar huis maar nou is dat niet meer zo.

Ach en dan heb je op de camperplaats weer wat leuke gesprekjes en dan zakt het wel weer.

De inkt is op misschien morgen verder.

8 maart

Vanochtend zijn we vertrokken van de vuilnisbelt in Arcos naar Gibraltar. Er is ruzie over Gibraltar tussen Spanje en Groot Brittannië. Spanje vindt Gibraltar Spaans grondgebied en GB niet en dat voert heel ver terug. Ja… en wat is het nou helemaal, een stuk grond van 6 km2 met minder inwoners als Doetinchem en daarop ook nog een enorm rotsblok met apen. Maar het ligt wél strategisch aan het begin van de Middellandse Zee. Niemand komt daar voorbij zonder dat de Queen dat weet natuurlijk.

Je rijdt eerst naar de grens met paspoortcontrole en daar willen ze even in je camper kijken. Daarna door naar het stadscentrum maar eerst komt de startbaan van het vliegveld van Gibraltar. Als er een vliegtuig landt, gaan de stoplichten op rood en mag je niet verder rijden. En het is nooit andersom. Haha.

Gibraltar heb je gauw gezien. Engels is de voertaal en er zijn veel Engelse invloeden. Mooi? Sommige plekken wel. Heel druk en toeristisch. Belastingvrij inkopen, dure auto’s, goedkope diesel. Een beetje Andorra-achtig.

In de middag hebben we een camperplaats gevonden in en bosgebied maar daar waren op zondagmiddag ook nog een paar duizend Spanjaarden gezellig aan het chillen en BBQ-en met familie. Er waren verschillende muziekjes in de lucht maar van die Turkse vibratie zangers en zo’n raar ritme voerden de boventoon. Dat is dan weer minder maar al met al heel gezellig wel.

Nu is alles weer weg en staan we 100% alleen in een donker bos met pijnbomen. Heel erg donker, eenzaam en stil, maar we zijn niet bang, tenminste Anna niet.
De inkt is op en morgen verder naar Marbella, naar broodje van Kootje en friet van Piet.

De rots van Gibraltar Palmpjes en booties

10 maart

De overnachting in het enge dierenbos is tegen de verwachting toch goed gegaan. Marbella is een middelgrote stad waar veel Hollandse penose woont maar daar hebben we weinig van meegekregen. Dor naar Malaga naar een mooie camperplaats. Vandaar uit kun je mooi langs de zee naar Malaga en onderweg kom je 100 restaurantjes tegen. Daar zijn wij echter op onze hoede. Ga daar niet savonds eten is onze ervaring maar overdag gaat dat prima.

Dorade van de gril

Ik heb betere foto’s maar die staan op de camera. De vis was heel lekker maar vrij ruim in de olijfolie gezet en dat ga je toch merken als eenvoudige Hollander.
Nou nog even geld pinnen. De geldautomaat weigerde dus dan nog maar een keer. Weer weigeren en toen was het wel klaar en doei.
Bij thuiskomst bleek er 450 euro afgeschreven waarvoor geen geld gekregen. F….  Nou dan gaan we morgen maar weer even naar die bank om alsnog de zaak recht te zetten. Ik hoop dat ze wat Engels kunnen.

Morgen gaan we ook naar de Sierra Nevada, het prachtige berggebied rond Granada. En naar een camping want ik ruik mezelf dus is het weer tijd om te douchen.
De inkt is op, misschien morgen verder.

12 maart

Ik kan niet slapen dus kan ik net zo goed even verder bloggen. We staan nu op een camping in Cordoba en vandaag was het 29 graden. Ja je leest het goed, haha.
Mooie plek met uitzicht op de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. Voor we vanmorgen weggingen, ben ik even op de fiets naar de bank gereden om verhaal te halen. Daarbinnen was het of de tijd had stilgestaan. Een oubollig en rommelig interieur in de kleuren grijsachtig groen en een vrolijk groenachtig grijs. In de hoek stond nog een IBM typemachine met zo’n bolletje. Niemand sprak Engels. Huh, in een internationale bank? Nee niemand.

Na veel gedoe en handen en voetenwerk en een steeds langer wordende rij achter mij was de conclusie dat ING het niet goed had gedaan. Dat wist ik al maar dat was in een ander verband, met dat witwassen en zo, haha. Ik moest daar maar gaan klagen. ING zei op zijn beurt dat pas na 3 dagen een onderzoek kon worden gestart. Nou lekker dan. Geduld hebben dus maar ik schat in dat het wel goed komt.

Heerlijk gedoucht vanmiddag en dat was ook nodig en morgen een rustdag. Misschien met de streekbus naar het Alhambra in Cordoba maar ik wil de kat niet op het spek binden in verband met Corona. Nou kruip ik er weer in om nog een uiltje te knappen.

15 maart

Ik was even weg, maar nu weer terug.

We zijn aan de Middellandse zee kant naar boven gereden. Heel toeristisch, heel veel appartementcomplexen, restaurants, cafés en heel veel reclameborden. Je zou kunnen zeggen dat de hele kust eigenlijk toeristisch volkomen geruïneerd is.

Na Alicante zijn we meer het binnenland ingegaan en dat is best mooi.

Maar Corona dringt zich ook in Spanje op en we hoorden van andere reizigers dat Spanje maandagmorgen op slot gaat. Nou dan toch maar besloten om voor die tijd in Frankrijk te zijn.

Vanmorgen zijn we naar Andorra gereden. Daar aan de grens stond zo’n geüniformeerd jochie van een jaar of 16 met een half te grote pet op die ons terugstuurde naar Spanje. Maar een beetje oostelijker is ook een grensovergang met Spanje en Frankrijk en daar konden we gewoon doorrijden. Nu zijn we dus in Toulouse terechtgekomen voor de overnachting. Veel kan hier ook niet want ook in Frankrijk is de noodtoestand ingegaan. We hebben vandaag besloten naar huis te gaan, tenminste als dat nog kan want de situatie rondom Corona verandert met het uur en we moeten ook nog door België of Duitsland. Als alles loopt zoals het moet zijn, denk ik woensdag 18 maart weer thuis te zijn.

De inkt is op. Misschien nog een laatste berichtje.

17 maart

We zijn weer thuis! Iets eerder dan gepland.

Jammer dat het vanwege corona zo is gelopen, maar anderzijds ook weer blij om hier te zijn. En we hebben daarmee een hoop ongerusten gerust gemaakt ook.

Ik sluit dit reisverhaal. Dank voor je interesse.

Ronald Hezemans

Meer weten over campertaxaties? Neem vrijblijvend contact op. Bel 0315 84 33 08